Liefde is overal, je moet het alleen zien.

“Weet je, Marlies,” zei Belinda een van de laatste avonden, “liefde is overal, je moet het alleen zien.”

Oh zo’n mooie uitspraak. Meteen gebruikt voor al mijn blogs en posts. En dus ook voor deze. Want zo waar en zo passend voor deze reis. Liefde was echt overal. Het contact met de mensen, de Nederlandse groep, het land, de workshops, de kinderen. Ik zag het overal. Laatste dagen niet meer geschreven. Een samenvatting dus.

Na mijn bezoek aan de TTC, ging ik donderdagochtend op bezoek bij Aïsha. Aïsha is een bekende van T4T, die nu directeur is van de MBO scholen in de provincie Kwale. Haar kantoor zat in een heus voetbalstadion. Wat een locatie. Maar nog veel mooier was het gesprek dat we met haar hadden. We gaan onderzoeken of we kunnen samenwerken. Zo kunnen we docenten uit Nederland misschien nog beter plaatsen. Want hoe mooi zou het zijn als we (V)MBO en Praktijkschool docenten uit Nederland kunnen koppelen aan MBO docenten uit Kenia.

Hierna werden Daniëlla en ik afgezet in het plaatsje Kwale. Daniëlla zou daar namelijk bij de school for the deaf, gefilmd en geïnterviewd worden door de filmcrew die mee was (er komt een nieuwe info/promotiefilm over T4T). Maar toen we werden afgezet en contact opnamen met de filmmannen, bleken die nog 2 uur bij ons vandaan te zijn. Oké… typisch Kenia hè? Dus wij als twee witte vrouwen op avontuur in het plaatsje. Heerlijk was het. Voelen ons helemaal thuis dus. En hierna was de school for the deaf ook indrukwekkend. Wat een lieve, dappere kinderen liepen daar rond. Knuffelen en alles. En mijn horloge op Chinees zetten, dat was iets minder leuk 😊. Het interview met Daniëlla was ook tof. Ik was zó trots op ons. Wat een mooie stichting toch. Wat een liefde. Ik hoop dat we nog lang blijven bestaan.

En dan zaterdag alweer de Final Celebration. Hier vieren we onze ontmoeting, onze successen en ons afscheid. Wat een kleur en liefde en vrolijkheid. Een klein traantje gelaten toen mijn JSS groep opkwam. Van trots. En van vermoeidheid misschien wel een beetje. Maar serieus vooral van trots. Want ze komen er wel deze jonge docenten. Zoveel veerkracht, kunnen wij nog wat van leren.

Over leren gesproken. Liefde is echt overal. En ik wil dat veel meer gaan zien. Ook hier in Nederland. Van de kleine momentjes genieten. Het succes van een leerling, een glimlach, een grap, gezellige ontmoetingen. Maar eerst even nagenieten van deze reis. Nu nog wat weemoedig, maar in september ga ik gelukkig weer terug. Tot dan, tot Kenia, tot teachers4teachers.

xMarlies